در باره «آونگ فوکو» نوشته «اومبرتو اکو»

امبرتو اکو رمان‌نویس، پدیده‌ای است به کل متفاوت. اکو در عالم رمان‌نویسی بدل به هیولایی به چنگ نیامدنی می‌شود و درست در تقابل با لاغری نظریه‌اش، چنان در عالم رمان فربه‌نویس است که پیش از او کمتر نویسنده‌ای به چنین حجم محتوایی و ارجاعی عظیمی در عالم رمان دست یافته است. در بین آثار او، «آونگ فوکو» که چند روزی است ترجمه فارسی بسیار خوبی از آن در دسترس قرار گرفته، چنین جایگاهی دارد. «آونگ فوکو» رمانی است که در آن تقریبا همه چیز پیدا می‌شود و اکو این کتابش را نیز مثل دیگر رمان‌هایش طوری نوشته است که گویی آخرین کتاب زندگی‌اش خواهد بود و باید
دار و ندارش را در آن بریزد. در این رمان اکو جمع عجیب و غریبی از اضداد و امور ناهمگن به چشم می‌خورد؛ از انواع بحث‌ها پیرامون راز، روح، ماوراء و اتفاقات فراطبیعی گرفته تا تخصصی‌ترین بخش‌ها پیرامون علوم گوناگون، از ماجرای عاشقانه گرفته تا داستان جنایی، همه چیز در این کتاب یافت می‌شود.
اساس رمان بر نوعی آزمون به سبک بووار و پکوشه است و مهم‌تر از آن، بر نوعی بازی است به سبک و سیاق رمان‌های خولیو کورتاسار. سه دوست تصمیم می‌گیرند نوعی بازی طراحی کنند.
هر سه‌شان نوعی کار اداری یکنواخت دارند و از این نظر به بووار و پکوشه نزدیکند و با طراحی این بازی می‌خواهند شوکی به زندگی‌شان وارد آورند. اما مشکل از آنجا آغاز می‌شود که بازی اینها به واقعیت گره می‌خورد، مرز واقعیت و بازی از بین می‌رود و زندگی‌شان وضعیت رازآلود و پیچیده‌ای پیدا می‌کند. این وضعیت رازآلود دست اکو را باز می‌گذارد تا همه چیز را به هم گره بزند، راز و خیال را به جان علم بیندازد، تاریخ اندیشه و تاریخ ماده را در هم بیامیزد و بابلی از زبان‌ها و متون پدید آورد که راه یافتن به آن تلاشی طاقت‌فرسا می‌طلبد.مثل همه رمان‌هایی که بر بازی‌های پیچیده استوارند – «لی لی‌بازی» کورتاسار مشهورترین‌شان است)- این رمان نیز سخت‌خوان است و طاقت‌فرسا. نوعی ضد رمان است که در آن از قواعد متعارف رمان‌نویسی تقریبا هیچ خبری نیست. امبرتو اکو را می‌توان از بهترین خالقان رمان پسامدرن دانست. در کار او تمام دستاوردهای قابل اعتنای ادبیات پسامدرن – خرد شدن روایت اعظم، تامل در نفس، طنز، بازی، تکیه بر عنصر عدم قطعیت و…- وجود دارد بدون اینکه دچار آفت بسیاری از رمان‌های پسامدرن شود که همان به سطح آمدن و گسستن کامل از خارج از زبان است. خواندن «آونگ فوکو» وقت و تلاش بسیاری می‌خواهد و انرژی زیادی از خواننده‌اش می‌گیرد، اما بی‌شک ارزش این همه را دارد.

منبع: روزنامه شرق

Submit your comment

Please enter your name

Please enter a valid email address

Please enter your message

درباره ما

‎«نواک»، نشریه ی مجازی موسسه نغمه بنفش اندیشه است. ما در این نشریه، جدا از خبر رسانی در مورد هنرها، دست به تهیه یک مرجع مطالعاتی فنی زده‌ایم که در آن بوسیله ترجمه، تالیف و یا نقل قول‌های مختلف تایید شده، قصد داریم به روز ترین اطلاعات فنی و هنری، به خصوص در زمینه صوت و موسیقی را در اختیار کاربران فارسی زبان قرار دهیم. ‎این تصمیمات می‌تواند از یک آشنایی شخصی به یک موضوع مطرح شده تا تصمیم گیری برای تهیه تجهیزات ادوات برای یک پروژه بزرگ باشد. بخش مرجع «نواک» به تدریج تبدیل به یک بانک اطلاعاتی بی‌طرف خواهد شد که شبیه یک دانشگاه مجازی عمل خواهد کرد. ‎بخش خبری «نواک» هم مرکزی خواهد شد برای بازدید کنندگان، در هر نقطه، تا به آخرین اخبار موسیقی و هنرهای دیگر دسترسی داشته باشند.تلاش‌های ما بر اساس یک تصمیم گیری خودجوش و نتیجه سال‌ها بررسی بازار، صنعتِ هنر و صوت و تصویر در ایران شکل گرفته است.

نشريه نواك © 2014 All Rights Reserved

کلیه حقوق این سایت برای مجموعه نواک محفوظ است

Designed by WPSHOWER

Powered by WordPress

Affordable Seo PackagesSeo BlogEdu Backlinks